خواستن توانستن است؛ اگر ندارمتون یعنی نخواستمتون:
در روانشناسی به این «خطای خدمت به خود» میگن: آدمها موفقیتها رو به اراده و شکستها رو به شرایط بیرونی ربط میدن. جالبه که مغز برای محافظت از عزت نفس، بعد از نرسیدن به هدف، ارزش اون هدف رو ناخودآگاه پایین میاره؛ برای همین ممکنه واقعاً یادت نیاد خواسته باشی، چون «نخواستن» بعد از شکست ساخته میشه، نه قبلش.
راهکار:
این جمله رو میشه از زاویهی دیگهای دید: خواستنِ واقعی فقط آرزوی ذهنی نیست، یعنی حرکت و انتخابِ آگاهانه. اگه چیزی در زندگی ما نیست، احتمالاً به اندازهی کافی برامون اولویت نداشته یا هزینهاش را نپذیرفتهایم؛ پس «نداشتن» گاهی نشانهی اولویتبندیِ ماست، نه کمبود اراده.