اگر دوباره ببینمت

یادم نمی‌ره گلِ من بودی و یه روز چیدمت:

مغز وقتی با کسی خاطره عاطفی داره، دیدن دوباره‌اش سیستم دوپامین رو فعال می‌کنه؛ همون مسیر عصبی که سال پیش حک شده. به این می‌گن «بازآورد وابسته به حالت»: اون لبخند آشنا می‌تونه بدن رو بدون اجازه‌ات به همون لحظه‌ی چیدن برگردونه. یادت نره خاطره‌ها بازنویسی می‌شن؛ هر بار بهش فکر می‌کنی، داستان رو پررنگ‌تر از اصلش بازسازی می‌کنی. آیا اصلاً «خودِ واقعی» اون رابطه رو یادت هست یا فقط روایتِ خودت ازش؟

راهکار:

این متن یک دلتنگیِ شیرین‌تلخ است؛ می‌توانی با برگرداندن تصویر «گل» به باغ، امید را هم لای خط‌ها قاطی کنی: «اگه یه روز دوباره سبز شدی، یادم باشه که چیدنِ من نبود که تو رو خراب کرد، بی‌خیالیِ من بود.» این نگاه، از دلتنگی، یک انتخابِ آگاهانه می‌سازد.