افتادی از چشمام

افتادی از چشمام؛ یعنی دل سردی و قطع رابطه برای همیشه:

در روان‌شناسی به این «سوگیری منفی» می‌گویند: ذهن برای بقا، خاطرات بد را قوی‌تر ذخیره می‌کند. یک لحظه بی‌احترامی می‌تواند ساعت‌ها عاطفهٔ مثبت را پاک کند. جالب‌تر اینکه وقتی تصمیم می‌گیری دیگر نخواهی، مغز همان «دوستت دارم»های قبلی را بازنویسی می‌کند و تصویر آدم را از قاب خاطره بیرون می‌کشد؛ به این می‌گویند «بازبینی خاطره». تازه اولِ آزادی است؛ سؤال این است: آیا این «افتادن از چشم» واقعاً ناگهانی بود یا ماه‌ها داشت آرام‌آرام اتفاق می‌افتاد؟

راهکار:

این متن فقط پایان نیست؛ یک مرزکشی است. کسی که می‌گوید «افتادی از چشمام»، در واقع حق انتخاب را پس گرفته و نگاهِ دیگری را از قاب زندگی‌اش بیرون انداخته. این همان لحظه‌ای است که قدرت به دستِ «تو» برمی‌گردد؛ شعر می‌تواند آیینه‌ای باشد که از آن عبور می‌کنی، نه دیواری که جلویت بایستد.