مغز من قبرستان آرزوها: روایتی از ناامیدی:
آیا میدانستید مغز انسان هر شب در خواب، خاطرات غیرضروری را مانند گورستانی پاکسازی میکند؟ سلولهای عصبی که دیگر استفاده نمیشوند، توسط سلولهای «میکروگلیا» بلعیده میشوند. این فرآیند شبیه دفن آرزوهاییست که دیگر به آنها فکر نمیکنیم. سوال اینجاست: آیا این پاکسازی به ما کمک میکند تا رویاهای جدیدی بسازیم، یا فقط گودالی عمیقتر میکنیم؟
راهکار:
این استعاره تلخ نشوندهندهی حس فرسودگی ذهنیه. شاید بازنویسیش بهشکل «مغز من گنجینهی رویاهای دفننشدهست» بتونه بار منفی رو به عمق فلسفیتری هدایت کنه.