وقتی درد از حد بگذرد، سیری از جهان یعنی چه؟:
در علوم اعصاب به این پدیده «بیحسی پاداش» یا آنهدونیا میگویند: وقتی درد مزمن شود، مدارهای دوپامین مغز برای بقا خاموش میشوند تا از جستوجوی لذت جلوگیری کنند. پس بیزار شدن از جهان فقط یک حس شاعرانه نیست، بلکه پاسخ زیستی است. در آزمایش «درماندگی آموختهشده» سلیگمن، حیوانات پس از شوکهای غیرقابلکنترل، حتی وقتی راه فرار باز شد تلاش نکردند. سیری از جهان شاید همان قربانیکردن امید برای محافظت از روان است. آیا دانستنِ منطق این واکنش، خودش میتواند مسیر تازهای برای رهایی باشد؟
راهکار:
این بیت را میتوان به چشم یک سازوکار محافظتی ذهن دید؛ وقتی درد از حد بگذرد، بیحسی و سیری نوعی سپر برای توقف تلاشهای فرسایشی است. همانطور که موسیقی پس از یک فرود ناگهانی به سکوت نیاز دارد، ذهن هم برای التیام، موقتاً از جهان فاصله میگیرد.