افسردگی و بی‌حسی

غرق در سکوت مرگبار و ترس از تکرار:

تنهایی مزمن شبکه پیش‌فرض مغز را بیش‌فعال می‌کند؛ همان بخشی که خاطرات و سایه‌های گذشته را بی‌وقفه بازپخش می‌کند. پژوهش‌ها نشان می‌دهند بی‌حسی عاطفی اغلب مکانیزم دفاعی مغز در برابر درد مزمن است، نه فقدان احساس.

راهکار:

این خاکستری، فقدان رنگ نیست؛ ترکیب هم‌زمان همه رنگ‌هایی است که دیگر توان دیدنشان را نداری. سکوت مرگبار هم شاید نه غیاب صدا، بلکه صدای گذشته باشد که بلندتر از حال حرف می‌زند؛ زخم باز هم نشانه‌ی زنده بودن بافت است، نه پایان آن.