افسوس پیری

افسوس که جوان نمی‌داند و پیر نمی‌تواند:

پیری و حسرت دیدار یکدیگر:

مغز انسان در ۲۰ سالگی حدود ۱۰۰ میلیارد نورون دارد، اما در پیری ارتباطات سیناپسی ضعیف می‌شوند و خاطرات عاطفی مثل حسرت، در آمیگدال (مرکز هیجان) ماندگارتر از خاطرات خنثی باقی می‌مانند. جالب اینجاست که هورمون اکسیتوسین (همان «هورمون عشق») با افزایش سن تولیدش کاهش می‌یابد و همین بی‌شیمی عصبی، احساس «در حسرت یکدیگر» را تشدید می‌کند. آیا تا به حال فکر کرده‌اید که شاید «حسرت» فقط یک احساس نیست، بلکه یک نقشه بقای تکاملی برای پیوند دادن نسل‌هاست؟

راهکار:

این بیت یادآور رنج ناشی از ناگفته‌هاست. شاید بتوان تلنگر را به یک فرصت تبدیل کرد: اگر امروز یک پیام ساده به کسی که دلتنگش هستی بفرستی، شاید فردا حسرت کمتری داشته باشی.