افسوس فرصت‌های از دست رفته

افسوس فرصت‌های از دست رفته در سکوت شب:

مغز ما برای بقا برنامه‌ریزی شده، نه برای خوشبختی. پشیمانی مکانیسم تکاملی‌ست که ما را وادار می‌کند الگوهای اشتباه را به خاطر بسپاریم. جالب است که در اسکن‌های fMRI، هنگام فکر کردن به «فرصت‌های امتحان‌نشده»، منطقه‌ای از قشر پیش‌پیشانی فعال می‌شود که دقیقاً همان جایی است که تصمیم‌گیری منطقی انجام می‌شود. یعنی پشیمانی، نه یک اشتباه احساسی، بلکه یک ابزار محاسباتی برای بهینه‌سازی مسیرهای آینده است. آیا می‌توان پشیمانی را به‌عنوان یک «آپدیت نرم‌افزاری» برای ذهن پذیرفت؟

راهکار:

این حس پشیمانی درواقع نشانه‌ی رشد مغز و افزایش خودآگاهی در طول زمانه. تحقیقات نشون می‌ده که توانایی تصور «چه می‌شد اگر» (counterfactual thinking) در انسان‌هایی که از اشتباهاتشون درس می‌گیرن، قوی‌تره. پس به‌جای غرق شدن، این نگاه رو ابزاری برای تصمیم‌های بعدیت ببین.