افسانهای به نام وفا؛ چرا وفا را افسانه میدانیم؟:
مطالعات عصبشناختی نشان میدهد وفاداری در مغز ما با هورمون اکسیتوسین گره خورده، همان مادهای که در مادران هنگام زایمان ترشح میشود. جالب اینکه هر چه بیشتر به فرد اعتماد کنیم، مغز ما درد فریب خوردن را مثل درد فیزیکی پردازش میکند. شاید به همین دلیل است که «وفا» همزمان نیاز بیولوژیک ما و بزرگترین افسانهی ترسناکمان است. آیا واقعاً وفا افسانه است، یا ما ترجیح میدهیم باور کنیم نیست تا کمتر زخم بخوریم؟
راهکار:
شاید «وفا» افسانه نیست، بلکه ماهیچهایست که در هر انتخاب کوچک روزمره تمرین میشود؛ دروغی که به خود میگوییم تا از زخم خیانت فرار کنیم، اما حقیقت اینجاست که وفا اختراع آدمهای شجاع است، نه میراث افسانهها.