چرا افسانهها عشق را بهتر از واقعیت توصیف میکنند؟:
در حقیقت، مطالعات عصبی نشان میدهد که عشق رمانتیک همان مسیرهای پاداش مغز را فعال میکند که مصرف کوکائین. افسانهها این تجربه را با الگوهای کهنالگویی (آرکیتایپ) تقویت کردهاند و به آن شکلی ایدهآل بخشیدهاند که مغز ما در جستجوی آن، واقعیت را نادیده میگیرد. به قول یونگ، عشق فرافکنی آنیمای درون ماست. حالا پرسش اینجاست: آیا این الگوهای اسطورهای ما را به سوی عشق میبرند یا صرفاً به دنبال تکرار یک توهم دوپامینی هستیم؟
راهکار:
افسانهها فقط به این دلیل عشق را کامل توصیف میکنند که ما نقصهایش را در واقعیت نمیپذیریم. شاید عشق واقعی نه تصویر بینقص افسانهها، بلکه پذیرش فاصله میان آن تصویر و حقیقت آشفته انسانی باشد.