دنیا خوشترین آدمها را سر راهت میگذارد تا قدر خود را بدانی:
آیا میدانستید که این پدیده ریشه در نظریه 'مقایسه اجتماعی' لئون فستینگر دارد؟ او نشان داد انسانها برای ارزیابی خود، ناخودآگاه به اطرافیان نگاه میکنند. اما جالب اینجاست که مغز ما هنگام دیدن افراد شاد، دوپامین بیشتری ترشح میکند و این شیمی عصبی میتواند مستقیماً حس ارزشمندی را تقویت کند. در واقع، دنیا نه فقط برای 'آگاهی'، بلکه برای 'تحریک شیمیایی' این افراد را سر راهت قرار میدهد. سؤال: آیا تا به حال شده حضور یک فرد شاد ناگهان اعتمادبهنفست را چند برابر کند؟
راهکار:
این جمله یک بازتعریف جذاب از نقش 'افراد شاد' در مسیر زندگی است. اما اگر بخواهیم آن را گسترش دهیم: به جای اینکه صرفاً از حضورشان برای سنجش ارزش خود استفاده کنیم، میتوانیم از آنها به عنوان آینهای برای کشف ظرفیتهای نادیده خود بهره ببریم. مثلاً بپرسیم 'چه چیزی در من باعث جذب چنین آدمهایی شده؟'