شیطانهایی با نقاب انسان: ردپای روانشناسی افراد دو چهره:
مغز یک فرد سایکوپت قادر است نواحی حرکتی چهره را دقیقاً مانند انسانهای سالم فعال کند و لبخند، همدردی یا محبت را بازتولید کند، اما بدون کوچکترین فعالسازی سیستم لیمبیک (مرکز هیجان). این یعنی فریب آنها یک ماسک بیولوژیکی است، نه صرفاً بازیگری. جالب اینکه حدود ۱٪ جمعیت عمومی چنین ویژگیای دارند و تشخیص آنها حتی برای متخصصان نیز دشوار است. اگر ابزار علمی هم گاهی کم میآورد، پس ما در روابط روزمره چه امیدی داریم؟
راهکار:
در روانشناسی تکاملی، فریب یک استراتژی بقا محسوب میشود. انسانهایی که میتوانند نیت واقعی خود را پنهان کنند، در طول تاریخ شانس بیشتری برای جفتیابی و قدرت داشتهاند. راستگویی مطلق یک تجمل مدرن است، نه یک غریزهٔ طبیعی. شاید این نقابها بیش از آنکه استثنا باشند، نسخهٔ پیشفرض انسان اولیه بودهاند.