افلاطون و عشق

افلاطون: عشق عقلی یا قلبی؟ من با تک تک سلول‌هایم دوستت دارم:

افلاطون در رساله «فایدون» عشق رو به دو دسته «عشق زمینی» (وابسته به بدن و زیبایی ظاهری) و «عشق آسمانی» (معطوف به حقیقت و خیر مطلق) تقسیم می‌کنه. جالبه که اینجا کاربر می‌گه عشقش فراتر از این دوگانه‌ست و کل سلول‌ها رو درگیر می‌کنه. تحقیقات نوروساینس نشون داده عشق واقعی همون‌طور که تو می‌گی، سیستم دوپامین و اکسی‌توسین رو در سراسر بدن فعال می‌کنه — نه فقط یه بخش. سوال: آیا تجربه‌ات از عشق «سلولی» با یه حس فیزیکی خاص همراه بوده؟

راهکار:

این نگاه افلاطون رو می‌تونی به یه چالش روزانه تبدیل کنی: چند دقیقه با «عقلت» به کارهای محبت‌آمیز فکر کن (مثل برنامه‌ریزی برای سورپرایز) و چند دقیقه با «دلت» لذت ببر (مثل بغل کردن بی‌دلیل). نتیجه رو توی تاو به اشتراک بذار.