دل ناآباد و فکر بیسند: روایتی از رهاییناپذیر:
ذهن انسان حتی وقتی هیچ مدرکی برای باورهایش ندارد، آنها را رها نمیکند – این «پایداری باور» (Belief Perseverance) نام دارد: پژوهشها نشان میدهد مردم حتی پس از ابطال کامل شواهد، به باور اولیهشان میچسبند. انگار مغز ما بیسند هم آزاد نمیشود. آیا این دلتنگی برای همان فکرِ بیسند است؟
راهکار:
این بیت انگار از دلسختیِ رها نکردن یک فکر یا عاطفه میگوید. یک نگاه تازه: گاهی «آباد نشدن» نه به خاطر تلاش ناکافی، که به خاطر این است که آن چیز اساساً در جای درستی کاشته نشده. آیا ممکن است دلت برای چیزی میتپد که هرگز خانهات نبوده؟