از آرزوها فقط خیال مونده؛ روایت دلتنگی:
آیا میدونستی مغز انسان هنگام خیالپردازی، همان نواحی مرتبط با تجربه واقعی رو فعال میکنه؟ یعنی «فکر و خیال» از نظر نورولوژیکی، شبیه به اجرای یک سناریوی واقعیه. این یعنی آرزوهای ازدسترفته هنوز در مدارهای عصبی تو زندهان و میتونن به عنوان نقشه راه برای تصمیمهای آینده عمل کنن. سوال اینجاست: آیا این خیالها رو بازآفرینی میکنی یا بهشون جهت میدی؟
راهکار:
این حس رو میشه به عنوان موتور خلاقیت دید: خیالپردازیهایی که از آرزوها باقی میمونن، گاهی مسیرهای جدیدی برای ساختن واقعیت باز میکنن. مثلاً میتونی یه دفترچه از همین «فکر و خیال»ها بنویسی و بعد ببینی کدومشون قابلیت تبدیل به هدف دارن.