چرا شبها با وجود همهچیز خوب، غم به سراغمان میآید؟:
شب که میشود، مغز از حالت واکنشی روز خارج و شبکهٔ حالت پیشفرض (DMN) فعالتر میشود؛ همان سیستمِ مسئول پخش خاطرات منفی و افکار خودارجاعی. نور کم هم تولید سروتونین را کاهش میدهد و ملاتونین بالا میرود؛ این تغییر شیمیایی حساسیت هیجانی را زیاد میکند. پس «غم شب» فقط خیال نیست، نوروفیزیولوژی است. چرا ذهن ما برای مرور خطرها، شب را انتخاب کرده است؟
راهکار:
شبها مغز صداهای بیرون را کم و صدای درون را زیاد میکند؛ این حس نشانهی عمق توست، نه ضعف. با نوشتن یک جمله، ذهن را از فشار این افکار خالی کن.