حکمت نگاه به سرانجام: چرا در آغاز به پایان فکر میکنیم؟:
مغز انسان توانایی منحصربهفردی دارد به نام «کرونوستزی»؛ سفری ذهنی در زمان که به ما اجازه میدهد آینده را پیشبینی کنیم. نکتهی جالب اینجاست که دقیقاً همان شبکهی مغزی که برای یادآوری گذشته فعال میشود، هنگام تصور آینده نیز روشن میشود. یعنی نگاه تو به «پایان»، در واقع بازسازی خلاقانهای از «آغازها» و خاطرات گذشتهات است. حال سؤال این است: اگر هیچ گذشتهای در کار نبود، آیا باز هم نگاهت به سرانجام میچرخید؟
راهکار:
این نگاه به سرانجام در آغاز، سازوکاری باستانی در مغز برای پیشبینی خطر و بقاست. اما وقتی این پیشبینی دائمی میشود، لذت لحظهی حال را میبلعد. شاید حکمت واقعی در تعادل میان آگاهی از پایان و غرق شدن در شروع باشد: مثل دیدن افق در آینه، بدون آنکه راه رفتن را متوقف کنی.