نگران فردا بود امشب مُرد؛ تلنگری برای زیستن در حال:
پژوهشهای روانشناسی نشان میدهند ۸۵٪ نگرانیهای ما هرگز رخ نمیدهند و از آن ۱۵٪ باقیمانده، اغلب بسیار خفیفتر از تصورمان هستند. مغز انسان بهدنبال بقا، تهدیدهای ناموجود را بزرگنمایی میکند، پدیدهای که به «فاجعهپنداری» معروف است. جالب اینجاست که خودِ این نشخوار ذهنی، طول عمر را کاهش میدهد – تلومرهای کوتاهتر، التهاب مزمن و افزایش ریسک سکته. اگر بدانیم ترس از مرگ، زودتر از خودِ مرگ ما را میکُشد، باز هم در خیال فردا زندگی میکنیم؟
راهکار:
این جمله در واقع تضاد میان ذهنِ پیشگو و پایانناپذیری اکنون را نشان میدهد. ترس از فردا، خودش میتواند همان «امشب» را به کام مرگ بکشاند – یعنی سیستم عصبی با ترشح مداوم کورتیزول، قلب را فرسوده میکند. پس شاید این «مُردن» استعاری نباشد، که پاسخ بدن به اضطراب مزمن است.