اضطراب مدرنیته

سرعت زیاد بدون هدف؛ بحران بی‌جهتی:

در علم کنترل، «سرعت» بدون «بردار هدف» فقط نویز را تقویت می‌کند؛ مغز هم برای پیش‌بینی مسیر به همین بردار نیاز دارد، وگرنه دوپامینِ حرکت را با پیشرفت اشتباه می‌گیرد. جالب است که در فیزیک، شتابِ بی‌جهت همان چیزی است که در تجربهٔ زیسته «سرگیجه» نام می‌گیرد.

راهکار:

این جمله را می‌توان «شتاب بی‌بردار» خواند: حرکت زیاد، جهت کم. مغز برای تحمل ابهام به یک لنگر کوچک نیاز دارد، نه نقشهٔ کامل؛ همین لنگر است که سرعت را از فرار به پیشرفت تبدیل می‌کند.