زندگی در لحظه: یادت نرود که زندگی کنی:
در روانشناسی، مفهومی به نام «خطای رسیدن» وجود دارد: ذهن چنان درگیر آینده میشود که خوشبختی را فقط پس از هدف بعدی میبیند. پژوهشها نشان میدهند دوپامینِ انتظارِ هدف، بیشتر از خودِ رسیدن است. یعنی مغز ما سیمکشی شده تا مسیر را فدای مقصد کند. جالب است که شاعری چون محمود درویش این تله را میشناخته، نه فقط روانشناسان. شما چند بار گرفتارش شدهاید؟
راهکار:
گاهی آنقدر در جستجوی «زندگی بهتر» هستیم که تبدیل به توریستی در زندگی خودمان میشویم؛ مدام از لحظهها عکس میگیریم اما هیچکدام را نمیچشیم. شاید «زندگی کردن» یعنی همان مسیر را نه فقط مقصد، جشن بگیریم. تجربهای که خود مسیرش مقصد است، نیازی به رسیدن ندارد.