متفاوت دیدن در عشق: چرا معشوق خاص به نظر میرسد؟:
مغز انسان واقعیت را پردازش نمیکند، مدل میسازد. در پدیده «پایستگی ادراکی»، ما چیزها را نه آنطور که هستند، بلکه بر اساس انتظارات میبینیم. دوپامین و اکسیتوسین، در مراحل اولیه عشق، قشر پیشپیشانی را کاهش و مراکز پاداش را فعال میکنند؛ درست مانند کوکائین. این یعنی «متفاوت دیدن» از نظر نورولوژی یک توهم شیمیایی است. آیا این توهم حقیقت ندارد؟
راهکار:
این پدیده را روانشناسان «توهم والایی» مینامند: وقتی به کسی علاقه داریم، مغزمان نقصها را فیلتر و ویژگیهای مثبت را برجسته میکند. این یک مکانیسم تکاملی برای حفظ جفتاست. جملهات شبیه نگاه سارتر است: «دیگری از نگاه من زاده میشود.» شاید درستش این باشد: تو فرق داشتی، چون من نگاه کردم. حالا چطور این ادراک را به واقعیت تبدیل کنی؟