ایده‌آل‌سازی طرف مقابل

ایده‌آل‌سازی طرف مقابل و پشیمانی بعد از اعتماد زیاد:

در روانشناسی به این مکانیسم «ایده‌آل‌سازی» می‌گویند؛ مغز هنگام شیفتگی دوپامین و اکسی‌توسین ترشح می‌کند و نقاط ضعف طرف مقابل را فیلتر می‌کند. این همان خطای شناختی «اثر هاله‌ای» است: یک ویژگی مثبت، کل تصویر را درخشان می‌کند. تاریخ هم پر است از رهبرانی که ابتدا معصوم‌پنداشته شدند و بعد همان جمعیت سنگسارشان کرد. پشیمانی نه از رفتار او، بلکه از سقوط تصویر ذهنی است. آیا بدون شناخت سایه‌های یک آدم می‌شود عاشقش ماند؟

راهکار:

این متن به خطای شناختی «ایده‌آل‌سازی» اشاره می‌کند. وقتی کسی را در ذهن بزرگ می‌کنید، در واقع با نسخه‌ای خیالی رابطه می‌گیرید، نه خودِ او. پشیمانی بعدی هم دقیقاً از فاصله بین تصویر ساخته‌شده و واقعیت زاده می‌شود؛ تصویری که بیشتر از آنکه از آن شخص بگوید، آینه‌ای از نیازها و خلأهای درونی خود شماست.