فاصله؛ شرط قشنگی بعضی روابط:
این حس، ریشه در پدیدهای به نام «سندروم خدای خاکی» دارد. ما تمایل داریم افراد را بر پایهی تصویر محدود و ایدهآل شدهای که از دور میبینیم، بسازیم. نزدیک شدن، این تصویر را با واقعیتهای انسانی و نقصها جایگزین میکند و سقوط از آن اوج انتظار، دردناک است. آیا این یک مکانیزم دفاعی برای محافظت از خودمان در برابر صمیمیت واقعی است؟
راهکار:
این پدیده روانشناسی «ایدهآلسازی» نام دارد؛ جایی که فرد را نه بر اساس واقعیت، بلکه بر اساس تصویر ذهنیمان دوست داریم. شاید وقت آن است که به جای دوری، مهارت «دوست داشتن با تمام نقصها» را تمرین کنیم.