چرا از آدمها نسخهی خیالی میسازیم؟:
روانشناسان به این «خطای هاله» یا «توهم مثبت» میگویند؛ ذهن ما هنگام دلبستگی، نقصهای طرف مقابل را نادیده میگیرد و حتی رفتارهایی را که با تصویر ذهنیمان نمیخواند، بازنویسی میکند. پژوهشهای موری نشان داده زوجهایی که همسرشان را کمی ایدهآل میبینند، رضایت بیشتری دارند؛ اما این توهم فقط تا جایی کار میکند که مغز نتواند شواهد تکراری خلافش را نادیده بگیرد. نکتهی تلخ این است: او تغییر نکرده؛ پردهی انتظار افتاده است. پس ما عاشقِ طرف مقابل بودیم یا عاشقِ تصویری که از او ساخته بودیم؟
راهکار:
این متن را میشود از زاویهای دیگر خواند: نسخهی زیبایی که از آدمها ساختی، نشاندهندهی ظرفیت عشق ورزیدن و خیالپردازی توست، نه اشتباه محض. حالا که پرده کنار رفته، میتوانی واقعبینانهتر انتخاب کنی و همان توانایی ساختن زیبایی را صرف روابطی کنی که شایستهی آناند.