یادگیری قدرشناسی

تا وقتی از دست ندی قدر نمی‌دونی: درس بزرگ زندگی:

در روان‌شناسی، این پدیده «خطای پیش‌بینی عاطفی» نام دارد: مغز ما نمی‌تواند شدت واکنش به از دست دادن را پیش‌بینی کند، چون سیستم دوپامینی صرفاً روی تغییرات ناگهانی متمرکز است نه داشته‌های ثابت. در واقع، مدار عصبی ارزش‌گذاری، فقط وقتی فعال می‌شود که تضاد آشکار شود؛ بنابراین قدردانی یک عضله‌ی شناختی است که بدون تمرین عمدی، خاموش می‌ماند. جالب است که در قرن هشتم، شاعر پارسی‌گوی نظامی گنجوی با مصرع «آن را که درآمد از کفش/ قدرش نشناسد این دل دیوانه» دقیقاً به همین نقص پیش‌بینی اشاره کرده بود.

راهکار:

می‌توانی یک لیست روزانه از سه داشته‌ای که قدردانشان هستی بنویسی، حتی قبل از آنکه تهدید به از دست رفتن شوند. این تمرین ساده، مغز را از عادت‌زدگی خارج می‌کند و ارزش‌ها را پیش از فقدان، زنده نگه می‌دارد.

قدر چیزهای کوچک را بدانیم: