خاطراتی که مثل سمفونی تکرار نمیشوند:
مغز انسان هر خاطره را با یک «کد عصبی» منحصربهفرد ذخیره میکند که هر بار که به یاد میآوریم، در همان لحظه بازنویسی میشود – یعنی حتی خودِ خاطره هم هیچگاه دقیقاً تکرار نمیشود. این یعنی تو در حال نواختن سمفونیای هستی که نتهایش هر بار تغییر میکنند. آیا این عدم تکرار، زیبایی را بیشتر میکند یا تلخی فراق را؟
راهکار:
خاطرهها مثل تکنواختهای موسیقیاند؛ هرکدام یک بار نواخته میشوند و در لحظهی خود کاملند. شاید بتوانی دفتری از این «سمفونیهای یکبار مصرف» بنویسی و هر کدام را با یک بوی خاص یا یک رنگ پیوند بزنی – مثل عطر باران برای اولین باری که دوچرخهسواری یاد گرفتی.