یادگار آدم ها

بی‌نشانی و تنهایی؛ آیا از آدم‌ها فقط اسم می‌ماند؟:

بر اساس «نظریه مدیریت وحشت» در روان‌شناسی اجتماعی، وقتی آدم‌ها به نیستی فکر می‌کنند، مغز برای مهار اضطراب مرگ به «جاودانگی نمادین» پناه می‌برد؛ یعنی اسم، یادگاری و شهرت، از نظر تکاملی سپر دفاعی در برابر نابودی است. پس «فقط یک اسم ماندن» نشانه ضعف نیست، سازوکاری روانی برای تاب‌آوردن در برابر فناست.

راهکار:

این حس را می‌شود از منظر «رهایی از خودِ اجتماعی» هم دید: محو شدنِ خودِ همیشگی، گاهی پاک شدنِ نقش‌هایی است که به ما چسبیده‌اند. همان «ماهان» که می‌ماند، نشانه‌ای است که خودِ واقعی‌ات اصرار دارد از دلِ بی‌صدایی‌ها سر در بیاورد.