آدمایی که موقع حرف زدن از پیوی بیرون نمیزنن:
در روانشناسی رسانه به این حالت «حضور مداوم در کانال توجه» میگویند؛ وقتی فرد صفحه گفتگو را باز نگه میدارد، مغز طرف مقابل آن را نشانهی امنیت میانفردی تفسیر میکند. پژوهشها نشان داده پاسخگویی پایدار در پیامرسانها میتواند ترشح اکسیتوسین را فعال کند؛ هورمونی که بیشتر با آغوش و اعتماد پیوند دارد. از سوی دیگر، بیرون نزدن از پیوی شکلی از «سکوت فعال» است: نه پیامی میفرستد، نه فاصله میگیرد؛ همین ابهام، گفتگو را برای مغز جذابتر میکند.
راهکار:
این متن را میشود از دریچه «حضور دیجیتال» دید: بیرون نزدن از صفحه گفتگو فقط ادب نیست، بلکه نشانهی اولویتدادن به مکالمه است. در روانشناسی ارتباطات مجازی، این رفتار نوعی «توجه کامل دیجیتال» محسوب میشود؛ چون فرد با وجود حواسپرتیهای اپلیکیشن، پنجره گفتگو را باز نگه میدارد و همین باعث میشود طرف مقابل حس دیدهشدن واقعی بگیرد.