پارادوکس ادامه زندگی با دلتنگی:
در روانشناسی، این حالت شبیه «دلبستگی دردناک» است؛ مغز گاهی ترجیح میدهد به جای پذیرش فقدان، در رنج دلتنگی بماند، چون این درد، حس اتصال به معشوق را زنده نگه میدارد. آیا این وفاداری است یا نوعی زندان ذهنی؟
راهکار:
این جمله یک پارادوکس دردناک را بیان میکند: ادامه زندگی مشروط به حفظ رنج. شاید بتوان پرسید: آیا این 'باید' واقعی است، یا تنها راهی است که ذهن، برای حفظ ارتباط با عشق از دست رفته، اختراع کرده؟