ادامه دادن بدون انگیزه؛ جنگیدن و ماندن:
در علوم اعصاب، ادامه دادن بدون شوق به «پاداش‌زدایی» نزدیک است؛ وقتی مدار مزولیمبیک دوپامین را نه برای نتیجه، بلکه برای خودِ مقاومت آزاد می‌کند. این پدیده در موش‌هایی دیده شده که حتی پس از قطع غذا، اهرم را می‌فشارند—نه از گرسنگی، بلکه چون عمل فشار دادن پیش‌بینی‌پذیر شده است. از نظر تکاملی، این رفتار نوعی بیمه‌ی بقاست: موجودی که فقط با انگیزه حرکت کند، در بحران‌ها متوقف می‌شود، اما آن که بی‌شوق هم میماند، ژنش را به فردا می‌رساند. اگر ادامه دادن خودش پاداش شود، آیا دیگر به شوق نیاز هست؟
راهکار:
این حالت را می‌توان «موتور خاموش اما چرخ‌ها در حرکت» نامید. به جای اثبات توانستن به دیگران، شاید این ادامه دادن در واقع آخرین شکل خودمختاری است: بدنی که بی‌شوق، اما با اراده، انتخاب می‌کند زنده بماند. اگر این متن را ادامه می‌دهید، می‌توانید نسخه‌ی بعدی‌اش را از زبان همان «منِ باقی‌مانده» بنویسید که یک دلیل کوچک برای ماندن پیدا کرده است؛ حتی اگر آن دلیل فقط تماشای طلوع فردا باشد.