ادامه میدهم: روانشناسی امید و قدرت ناخودآگاه:
پدیدهای به نام «سیستم ایمنی روانی» داریم: مغز انسان بهطور پیشفرض طوری طراحی شده که پس از ضربه، بدون دخالت آگاهانه، خنثیسازی هیجانی کند. مطالعات دن گیلبرت نشان میدهد ما قربانی «سوگیری تأثیر» هستیم و همیشه شدت رنج را بیشتر از حد واقعی تخمین میزنیم. به همین دلیل است که ناگهان خودت را وسط ادامه دادن مییابی؛ این یک واکنش خودکار زیستی است، نه صرفاً اراده. آیا اگر از این حقهٔ مغز باخبر باشی، باز هم تسلیم شدن را باور میکنی؟
راهکار:
این حس که نمیتوانی ادامه دهی، یک خطای شناختی به نام «سوگیری تأثیر» است: مغز ما شدت و طول مدت واکنشهای هیجانی را بیشبرآورد میکند. در واقع، «سیستم ایمنی روانی» خودکار وارد عمل میشود و با ترشح اندورفینها، انعطافپذیری عصبی را افزایش میدهد. هر بار که خودت را در میانهٔ ادامه دادن مییابی، یعنی مغزت مسیرهای نجات را بازسازی کرده است.