ادعاهای دلاری در مقابل قیافههای ریالی:
این دوگانهی ریال و دلار یادآور یک اصل روانشناختی به نام «نظریهی اشارههای پرهزینه» (costly signaling) است: موجودات زنده برای نشان دادن کیفیت واقعی خود، کارهای پرهزینه انجام میدن. طاووس با دم بزرگش میگوید «من سالمم و توانایی حمل این باری رو دارم». ولی اینجا ادعاها (دلار) ارزانتر از ظاهر (ریال) نیستند؟ برعکس! چون دلار ارزشش بالاتر از ریاله، نشون میده که ادعاها پرهزینهترن. یعنی فرد میخواهد با ادعاهای گران، کمبود ظاهرش رو جبران کنه - اما این دقیقاً برعکس نشانههای قابل اعتماد عمل میکنه. در واقع، این جمله پارادوکس جالبی داره: معمولاً آدمهای واقعاً قوی نشون نمیدن. پس چرا اینجا ادعاها گرونتر از ظاهرن؟ شاید چون ظاهر رو نمیشه جعل کرد، اما ادعا رو میشه. سوالی که پیش میاد: در زندگی واقعی، چقدر حاضریم هزینهی واقعی (زمان و پول) برای اثبات حرفامون بدیم؟
راهکار:
این جمله رو میشه بهعنوان یک لنز تیز برای تشخیص آدمهای خودنما استفاده کرد: هرجا ادعاها از ظاهر بزرگتر بود، احتمالاً نشونهی جبران کمبود با پز دادن. مثل اینکه کسی با یه ماشین قدیمی بیاد بگه من میلیاردرم.