تا زندهای کسی به دادت نمیرسد؛ فقط روی سنگ قبرت امضا میزنند:
این یعنی «اسطورهسازی پس از مرگ»: روانشناسها میگن مغز بعد از مرگ کسی، برای کاهش اضطراب مرگ، تمایل پیدا میکنه خاطرات منفی رو پاک کنه و فرد رو قهرمان کنه. درواقع اون امضاها نه عشق، بلکه آینهی اضطراب خود امضاکنندههاست؛ آدمها با این کار به خودشون دلداری میدن که با مرده خوب بودن، زندهبودنشون رو جبران کردن. سؤال: چند نفر از همین امضاکنندهها توی یه روز معمولی خبرت رو دارن؟
راهکار:
این حرف تلخ رو میتونی بهانه کنی برای اینکه فقط کنار آدمهایی باشی که همین حالا جوابت رو میدهند، نه کسانی که بعداً میخواهند با امضای روی سنگ قبرت کمربند بیاورند.