حوا که باشی؛ ادعای آدمیت و برتری کاذب دیگران:
افسانهی خلقت حوا از دندهی آدم، قرنها توجیهی برای برتریطلبی برخی بود؛ اما زیستشناسی به سادگی آن را رد کرد: دندههای زن و مرد دقیقاً ۱۲ جفت است. این «هوا بر داشتن» از حوا، خطایی شناختی شبیه اثر دانینگ-کروگر است: ناآگاهترینها، بیشتر دچار توهم شایستگی میشوند. اگر مبنای برتری ساختگی اینقدر سست است، پس چرا هنوز بعضیها از حوا بودن دیگران، پلی برای آدمنمایی خود میسازند؟
راهکار:
از نگاه روانشناسی اجتماعی، این جمله مصداق «خودفریبی نیابتی» است؛ جایی که فرد بدون هیچ دستاورد واقعی، صرفاً با انتساب به یک نماد (اینجا حوا) دچار توهم عظمت میشود. گویی سایهای که خیال میکند خورشید است.