فراموش کردن دیالوگ؛ رهایی از نقش:
اروینگ گافمن، جامعهشناس، میگوید زندگی یک صحنه نمایش است؛ ما همیشه نقش بازی میکنیم تا تصویری از خود ارائه دهیم. اما حتی بهترین بازیگر هم گاهی دیالوگش را فراموش میکند. این فراموشی در ادبیات گافمن «شکست نمایشی» نام دارد؛ لحظهای که پرده دریده میشود و خود واقعی لو میرود. جالب است که مغز تحت فشار، حافظه کوتاهمدت را قربانی میکند؛ آمیگدال (مرکز ترس) باعث اختلال در هیپوکامپ (مرکز حافظه) میشود. پس فراموشی دیالوگ نهتنها طبیعی، بلکه بیولوژیک است. آیا تا حالا در یک موقعیت اجتماعی نقشت را فراموش کردهای؟
راهکار:
این جمله را میتوان بازتعریف کرد: فراموش کردن دیالوگ، همان لحظهی رهایی از نقش است؛ آنجا که دیگر نمایش نمیدهی و خودت میشوی. شاید رمز موفقیت در پذیرش همین فراموشی باشد.