ادای غریبه ها درآوردن

غریبه‌های آشنا با خاطرات مشترک:

در علوم اعصاب، «حافظه‌ی رویدادی» مغز وقتی با کسی مواجه می‌شود که خاطرات عاطفی قوی با او دارد، دو مسیر متضاد را فعال می‌کند: یکی برای نزدیکی و دیگری برای محافظت. این تضاد همان حس عجیب «غریبه‌ی آشنا» را می‌سازد. آیا تا به حال تجربه کرده‌اید که مغزتان برای فرار از درد، فرد آشنا را نادیده بگیرد؟

راهکار:

این موقعیت آشنا و تلخ را می‌توان از زاویه «بازی نقش» دید: هر دو ناخودآگاه نقش غریبه‌ای را بازی می‌کنید که از یادآوری خاطرات فرار می‌کند. شاید پذیرفتن این که آن خاطرات هنوز زنده‌اند، به جای سرکوب، مسیر بهتری باشد.