قبل از قیافه گرفتن، مطمئن باش چی داری!:
این دقیقاً همون پدیدهای هست که در روانشناسی بهش میگن «اثر دانینگ-کروگر»: آدمهای بیتجربه معمولاً بیش از حد به خودشون مطمئناند، درحالیکه واقعاً چیزی بلد نیستن. جالبه که هرچقدر مهارت بالاتر میره، اعتمادبهنفس پایین میاد و آدم واقعاً خبره معمولاً قیافه نمیگیره. سوال: به نظرتون چطور میشه این فاصله بین «قیافه» و «واقعیت» رو توی زندگی روزمره تشخیص داد؟
راهکار:
این جمله رو میشه برعکسش هم دید: بعضیها آنقدر اعتمادبهنفس نمایشی دارند که انگار همه چیز رو دارند، اما تهش هیچی. یه نگاه به اطرافت بنداز: چند نفر رو میشناسی که قیافهشون با واقعیتشون همخوانی نداره؟