ادای چیزی که نیستی

تظاهر نکن؛ شهر کوچک همه را می‌شناسد:

در جوامع زیر ۱۵۰ نفر (عدد دانبار)، شبکه ارتباطی تقریباً کامل است؛ هر رفتار ناهمسان با هویت واقعی سریع در حافظه جمعی ثبت می‌شود. نظریه بازی نشان می‌دهد در بازی‌های تکراری، هزینه تظاهر از صداقت بیشتر است، چون امکان فرار از سابقه تقریباً صفر است. شهر کوچک همان بازی تکراری با حافظه جمعی است.

راهکار:

شهر کوچک آینه‌ای است که دیر یا زود چهره واقعی را نشان می‌دهد؛ همین شناخت متقابل می‌تواند به جای تهدید، شبکه‌ای از اعتماد واقعی بسازد و آدم‌ها را از هزینه سنگین تظاهر رها کند.