ادای بی‌تفاوتی درآوردن

ادای بی‌تفاوتی و دلی که هنوز منتظر است:

بر اساس «نظریه‌ی فرایند کنایه‌آمیز» وگنر، هرچه بیشتر به خودت بگویی بی‌تفاوت باش، مغز بیشتر درگیرِ «نظارت بر بی‌تفاوتی» می‌شود؛ یعنی باید مدام چک کند که بی‌تفاوت هستی یا نه. این چک‌کردن دائم، همان چیزی را که می‌خواهی فراموش کنی، پیشِ چشم نگه می‌دارد. پس نقاب بی‌تفاوتی نه‌تنها دل را قانع نمی‌کند، بلکه دارد هر روز قرار ملاقات با یادِ او را در مرکز توجه مغز رزرو می‌کند.

راهکار:

این جمله بیش از آن‌که درباره‌ی او باشد، درباره‌ی جنگ ذهن و قلب است؛ ذهن برای فرار از درد نقاب برداشته، اما قلب هنوز «انتظار» را به‌عنوان تنها راستگوی ماجرا نگه داشته است. ارزش این اعتراف در همین صداقت پنهان است: بی‌تفاوتی نمایشی است، اما انتظار واقعی.