هرچی اداست واسه گداست؛ ریشه روانی ادا و اطوار:
در زیستشناسی، نمایش رفتارهای پرزرقوبرق نوعی علامتدهی پرهزینه است؛ مثل دم طاووس که برای اثبات کیفیت ژنی رشد میکند. اما در انسان، ادا و اطوار بیشتر میان افرادی دیده میشود که امنیت روانی یا اجتماعی پایینتری دارند. اقتصاد رفتاری میگوید مصرف تظاهری و ژستهای الکی دقیقاً برای جبران خلأ تأیید بیرونی فعال میشود؛ یعنی هرچه احساس جایگاه شکنندهتر باشد، نمایش قویتر میشود. به نظرتون مرز بین استایل شخصی و ادا کجاست؟
راهکار:
این جمله را میشود از لنز روانشناسی اجتماعی دید: آنچه «ادا» مینامیم اغلب تلاش ناخودآگاه برای جبران جایگاه اجتماعی شکننده یا دیدهشدن است. جالب اینجاست که در شرایط ناامنی اقتصادی، رفتارهای نمایشی و ادا معمولاً بیشتر میشود.