بیاعتنایی در زمان حیات و فراموشی پس از مرگ:
حافظهی اجتماعی بشر بیش از سه نسل دوام نمیآورد؛ حدود ۱۵۰ سال بعد، نامِ تقریباً همهی ما از حافظهی زندهها محو میشود. باستانشناسها میگویند آنچه میماند نه هویتِ ما، بلکه تکههایی از اشیاء و دیوارهاست. این یعنی فراموشیِ امروز، نقصِ اخلاقی نیست؛ معماریِ عادیِ مغزِ جمعی است. آیا این واقعیت شما را آزاد میکند یا مضطرب؟
راهکار:
شاید این بیت نه از بیارزشیِ ما میگوید، بلکه از آزادیِ عجیبِ رهایی از انتظار: وقتی دیگر به یادِ دیگران وابسته نباشیم، هر نشانِ محبتِ کوچک، یک معجزهی ناگهانی میشود.