چرا بدیها را یادمان میماند و خوبیها را نه؟:
مغز انسان برای بقا تکامل یافته، نه برای شادی؛ بنابراین خاطرات منفی با مشارکت آمیگدال و ترشح کورتیزول قویتر رمزگذاری میشوند. پژوهشها نشان میدهند رویدادهای بد تا پنج برابر بیشتر از رویدادهای خوب در ذهن میمانند. به همین دلیل زخم، عمیقتر از مهربانی حک میشود. پس آیا محبت بیصدا محکوم به فراموشی است؟
راهکار:
شاید این جمله فقط یک گلایه نیست؛ میتواند نشانهی مرز باریک بین محبت بیادعا و انتظار پنهان باشد. اگر خوبیها را برای آرامش خودت انجام دادهای، فراموشیِ دیگری چیزی از ارزشش کم نمیکند.