دلتنگی بیشمار برای کسی که زندگیام را عوض کرد:
مغز آدمهای عاشق، تصویر معشوق را در همان مسیر پاداشِ کوکائین ثبت میکند؛ پژوهشهای عصبشناختی نشان دادهاند که با دیدن عکس معشوق، هسته اکومبنس فعال میشود و تا ۲۴ ماه اول رابطه، دوپامین بالا میماند. پس «تنها ماندن با وجود او» فقط احساس نیست؛ مغزت واقعاً وابستگی فیزیکی به حضور او ساخته است. سؤال اینجاست: اگر او نباشد، این مسیر پاداش به چه چیزی پاسخ میدهد؟
راهکار:
این متن را میتوان یک «اعتراف امنیتی» خواند؛ عاشقی که تنهایی را محال میداند. بازنویسی با ضمیر «تو» به پیام شخصیتر تبدیلش میکند: «تو به من یاد دادی که عاشقی فقط یک حس نیست؛ یک انتخاب روزانه است.»