شبهایی که با یاد تو سحر شد:
آیا میدانستید نور ماه که شاهد این شبهاست حدود ۱.۲۵ ثانیه طول میکشد تا به ما برسد؟ یعنی تو به ماهی نگاه میکنی که ۱.۲۵ ثانیه قبل بوده. همین تأخیر زمانی یادآور این است که حتی نزدیکترین روابط نیز با فاصلههای ناگزیر همراهند. اما جالبتر اینکه مغز ما برای جبران این فاصلهها، تصاویر ذهنی از عزیزان میسازد که گاه واقعیتر از حضور فیزیکیشان میشود. آیا شما هم گاهی حضور ذهنی کسی را بیشتر از حضور واقعی احساس کردهاید؟
راهکار:
شاید این یادآوری مداوم در شبها نشانهای از «حضور غایب» باشد؛ پدیدهای که روانشناسان آن را عامل تداوم عشق در دوری میدانند. انگار ذهن ما برای پر کردن فاصلهها، تصویری زنده از عزیز میسازد.