عشق در مراسم ختم؛ دورویی یا پشیمانی واقعی؟:
پدیدهای به نام «آرمانسازی پس از مرگ» وجود دارد: مغز برای کاهش ناهماهنگی شناختی، خاطرات منفی را فیلتر و نکات مثبت را برجسته میکند. مطالعهای در دانشگاه کالیفرنیا نشان داد مردم در مراسم ترحیم ۴۰٪ بیشتر از واقعیت از متوفی تمجید میکنند—مکانیزمی روانی که بیشتر سوگواری خودخواهانه است تا عشق واقعی. به نظر شما، عشق واقعی پیش از مرگ کجا گم میشود؟
راهکار:
این جمله تلنگر تلخی است: اغلب قدر آدمها را تنها پس از رفتنشان میدانیم. اما میتوان این چرخه را شکست؛ همین امروز بیمناسبت پیامی ساده برای کسی که برایت عزیز است بفرست، نه برای تسلیت، که برای زندهگی.