چرا نباید قول و ابراز علاقه بعضی آدمها را جدی گرفت؟:
مغز وعده‌ها را تقریباً مثل پاداش واقعی پردازش می‌کند؛ شنیدن قول، دوپامین ترشح کرده و مسیر پاداش را فعال می‌کند. جالب‌تر اینکه افراد هنگام قول دادن اغلب خودشان هم لحظه‌ای آن را باور دارند و بعد دچار ناهماهنگی شناختی می‌شوند؛ یعنی فاصله‌ی حرف تا عمل همیشه از پیش طراحی‌شده نیست. این شکاف همان جایی است که اعتماد خرج می‌شود، نه در لحظه‌ی بیان. شما بیشتر فریب قول‌ها را خورده‌اید یا ابراز علاقه‌ها را؟
راهکار:
این آموزه‌ی تلخ بیشتر از ضعف تو، نشانه‌ی ناتوانی برخی آدمها در هماهنگ‌کردن حرف و تعهد است. بعضی‌ها برای فرار از تنش لحظه‌ای قول می‌دهند یا ابراز علاقه می‌کنند، نه از سر تصمیم پایدار. وقتی این الگو را بشناسی، به‌جای اینکه خودت را ببندی، می‌توانی آدمها را با رفتارشان نه با کلامشان سبک و سنگین کنی.