یک جهان شعر عاشقانه برای لبخند معشوق:
در زیستشناسی تکاملی، سرودن شعر عاشقانه مصداق «علامتدهی پرهزینه» است: شاعر زمان، انرژی و توانایی ذهنیاش را خرج میکند تا جدیت و توانمندی خود را نشان دهد. پژوهشها هم نشان میدهند فعالیت خلاقانه ادبی، مدار پاداش مغز را فعال و سطح کورتیزول را کاهش میدهد؛ به همین دلیل شعر در تاریخ ابزار بقای ارتباطی بوده، نه فقط تفنن. شما فکر میکنید مخاطب، هزینه پنهان شعر را میبیند یا فقط واژهها را؟
راهکار:
این بیت را میتوان از دریچه «نشانه پرهزینه» دید؛ سرودن یک جهان شعر فقط انتقال واژه نیست، نمایش زمان و انرژی اختصاصی برای یک نفر است. همین غیرقابلتکرار بودن، وزن عاطفیاش را از وزن و قافیه جدا میکند و آن را به اثری خاص تبدیل میکند.