جان من است او؛ نابترین ابراز عشق در یک جمله:
احساسی که پشت این جمله وجود دارد، از نظر علمی شبیه به اعتیاد است. پژوهشهای عصبشناختی نشان میدهند که عشق رمانتیک اولیه، مسیرهای دوپامین و سروتونین را در مغز فعال میکند، دقیقاً مانند اثر کوکائین. این واکنش برای ایجاد پیوند و بقای نسل طراحی شده، اما شاعران آن را «جان من است» مینامند. یک تناقض جالب: همان سازوکار شیمیایی، هم ویرانگرترین اعتیادها و هم زیباترین شعرها را میسازد. عشق یک خطای تکاملی نیست؟
راهکار:
این جمله میتواند تداعیکنندهٔ اسطورهٔ یونان باستان باشد: انسانها روزگاری چهار دست و پا بودند و زئوس آنها را دو نیم کرد؛ از آن پس هر نیمه در جستجوی نیمهٔ گمشدهٔ خود است. شاید «جان من است او» بازتابی از همین نوستالژی فلسفی برای کامل شدن باشد.