ابر و باران در شعر

هنر از ابر و شعر برای باران:

در نظریهٔ «آفوردنس» گیبسون، ما محیط را بر اساس امکان‌های عملش می‌بینیم؛ ابر پیش از باران یک «امکان» است و باران یک «واقعیت». همین شکاف میان امکان و واقعیت، خام‌مایهٔ استعاره است: هنر اغلب در مرحلهٔ نامرئیِ شکل‌گیری ستوده نمی‌شود، بلکه وقتی به محصولِ دیدنی تبدیل شد، دیده می‌شود. کدام‌یک را می‌ستایید: ابر یا باران؟

راهکار:

این بیت را می‌توان به رابطهٔ «فرصت» و «نتیجه» گره زد: ابر همان امکانِ بی‌شکل است و باران، تنها شکلِ دیده‌شده‌اش. اگر جای «شعر گفتن برای باران» از «دیدنِ ابر» شروع کنیم، هنر نه فقط در محصول، که در همان مرحلهٔ نامرئیِ شکل‌گیری هم ستودنی می‌شود.