معنای ابدیت روح در حبس خود:
آیا می‌دانستی که مغز انسان به‌طور پیش‌فرض از «خود» به‌عنوان یک توهم مداوم دفاع می‌کند؟ تحقیقات عصب‌شناسی نشان داده که ناحیه «شبکه پیش‌فرض» (DMN) در مغز، مدام داستان «من» را بازنویسی می‌کند تا حس هویت پایدار بماند. اما در لحظات مراقبه عمیق یا تجربه‌های روان‌گردان، این شبکه خاموش می‌شود و «من» موقتاً ناپدید می‌شود. یعنی شاید «ابدیت من بودن» یک خطای نورونی باشد، نه یک محکومیت متافیزیکی. سوال به جامعه: آیا تا به حال لحظه‌ای را تجربه کرده‌ای که حس کنی «من» نیستی؟
راهکار:
این جمله انگار از دل یک پارادوکس اگزیستانسیال بیرون آمده: «من» هم زندان است هم زندانی. اگر بخواهی این حس را به یک پرسش تبدیل کنی، می‌توانی بپرسی: آیا راهی برای «فرار از خود» بدون نابودی خود وجود دارد؟ مثلاً در هنر، عشق یا فراموشی.